Bijlwerpen is niet alleen een modern uitje. Het heeft een lange geschiedenis in verschillende culturen. In de steentijd maakten mensen stenen bijlen zonder steel, die ze gebruikten bij de jacht en het bouwen van onderkomens. Later kregen bijlen houten stelen en werden ze gemaakt van uiteenlopende materialen, van steen, koper en brons tot ijzer en uiteindelijk staal.

In de middeleeuwen bestonden er verschillende soorten bijlen voor uiteenlopende taken. Boogschutters gebruikten een kleine bijl als gereedschap en wapen; soldaten hadden onder meer strijdbijlen. Een andere bekende bijl is de tomahawk, die vooral door inheemse volken in Noord-Amerika werd gebruikt. De oorlogstomahawk kon worden geworpen, terwijl de pijptomahawk een ceremoniële en diplomatieke functie had.

Het bijlwerpen zoals we dat nu kennen, heeft wortels in de Canadese houthakkerstraditie. In houthakkerskampen testten arbeiders hun vaardigheden door op doelen te werpen. Zo konden ze ontspannen en tegelijk hun techniek aanscherpen. De traditie groeide uit tot een wedstrijdsport, met de eerste formele wedstrijden aan het begin van de twintigste eeuw.

De laatste jaren is bijlwerpen opnieuw populair geworden. Het wordt beoefend door mensen met allerlei achtergronden, van collega's tijdens een teambuildingdag tot deelnemers aan competities. Speciale locaties in steden hebben daar een belangrijke rol in gespeeld. Ze bieden een gecontroleerde omgeving waarin je onder begeleiding van opgeleide instructeurs kunt leren werpen.

Alma Park in Gelsenkirchen geeft deze traditie een moderne invulling. Je kunt het bijlwerpen combineren met allerlei andere activiteiten en er een bijzonder dagje uit van maken. Zo beleven avonturiers van nu een oude vaardigheid op een nieuwe manier.